PreetNama

ਬਾਲ ਕਵਿਤਾ ਦੋਸਤੋ ਬਸਤੇ ਜਿੰਨਾਂ ਹੈ ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਸਕੂਲ ਲੲੀ ਕਰਦੇ ਤਿਅਾਰ ਨਰਸਰੀ ਅੈਲ.ਕੇ .ਜੀ ਨੇ ਪੰਗੇ ਪਾੲੇ ਖੇਡਣ ਦੇ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਮਿੱਟੀ

ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸਮਝਾਇਆ ਇਹ ਨਹੀ ਸਮਝਦਾ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀ ਮੰਨਦਾ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਬੇਵਸ ਹੈ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਕਿਸ

ਰੱਬੀ ਜੱਗ ਰੱਬ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੱਕੀਆਂ ਪੱਕਾਈਆਂ ਖਾਂਦੇ ਨੇਂ ਜੋ ਲੁੱਟਦੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਜੋ ਮਲ ਮਲ ਤੀਰਥ ਨਹਾਂਉਦੇ ਨੇਂ

ਮੈ ਦਰਦ ਛੁਪਾਇਆ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਲੋਕਾ ਨੇ ਮੈ ਚੋਰੀ ਰੋ ਰੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਜੇ ਵੀ ਪਰ ਪਹਿਚਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਲੋਕਾ ਨੇ ਨਹੀ

ਉਬਲਦੀਆਂ ਦੇਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਨਾ ਕੂਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਖੋਪਰੀਆਂ ਲਹਾਉਣਾ ਕੋਈ ਅਫ਼ਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ ਝੂਠ ਨੂੰ ਨੰਗਿਆਂ ਕਰਨਾ

ਦੋਸਤ ਦੀ ਚੋਣ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਦੋਸਤ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੇ ਨੇ ਪਰ ਸੱਚਾਾ ਕੋਈ ਕੋਈ। ਸਾਥ ਤਾ ਹਰ ਕੋਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਨਿਭਾਉਦਾ ਕੋਈ ਕੋਈ । ਦੋਸਤ

ਤੇਰੇ ਬਿਨ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀ ਲੱਗਦਾ ਤੂੰ ਗਿਆ ਏਂ ਸੱਜਣਾ ਕਿਹੜੇ ਸ਼ਹਿਰ। ਰੂਹ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਕੁਮਲਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਕਿਉਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਢਾਹਵੇਂ ਡਾਢਾ ਕਹਿਰ। ਮੱਥੇ ਦੀ

ੲਿਹ ਜੋ ਦਿਲ ਤੇ ਵਗਣ ਆਈ ਹੈ ਸਿੱਲੀ ਜੲੀ ਹਵਾ ਉਹਦੇ ਹੰਝੂਅਾਂ ਚ ਭਿੱਜੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਅਾਹ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਸੌਂ ਕੇ ਰਾਤ

ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੀ ਮੈ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖਾ ਨੂੰ ਅੱਜ ਅਲਵਿਦਾ ਹਾ ਕਹਿ ਆਇਆ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਰੋਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਤੂੰ ਤਾਹੀ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ?ਹਜਾਰਾਂ ਲੈ ਆਇਆ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਹੈ ਹਵਾ ਕਦੇ ਚੱਲੀ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ ਹੋਏ ਪਲ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਨੇ। ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਵਾਲਾ ਭੁੱਲਿਆ ਨਹੀ ਕੋਈ ਪਲ