PreetNama

ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੱੜ ਕੇ ਕਲਮ ਮੈਂ ਹਿੱਕ ਕਾਗਜ ਦੀ ਉਤੇ ਚਲਾ ਕੇ ਕਲਮ,ਕਰਕੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕਤਲ ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਸਾਹਿਤਕਾਰ ਬਣ ਬੈਠਾ,, ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਆਖਾਂ

ਨੀ ਪੰਜਾਬੀਏ – ਨੀ ਪੰਜਾਬੀਏ ਤੂੰ ਸੱਚੀ ਸੁੱਚੀ ਬਾਣੀ ਏ ਲਿਖੀ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਤੂੰ ਜੋ ਗੁਰਬਾਣੀ ਏ ਤੇਰੀ ਨਵਾਬਾ ਵਰਗੀ ਸ਼ਾਨ ਏ ਤੇਰੇ ਇਕ ਬੋਲ

ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ  ਦਾਰੂ ਭੁੱਕੀ ਵੇਚੀ ਪਿਆ ਨਾ ਕੱਖ ਪੱਲੇ, ਰਿਹਾ ਕਦੇ ਥਾਣੇ ਤੇ ਕਦੇ ਜੇਲ ਬਾਬਾ। ਜਦੋਂ ਦਾ ਸਾਧ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਤੋਟ ਆਈ, ਮਾਇਆ

ਗੀਤ ਕਬਰ ਜੋ ਹੱਥੀਂ ਪਾਲ ਪੋਸ ਪੁੱਤ ਤੋਰਦੇ ਹਾਲ ਪੁੱਛੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ । ਐਸੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਤੂੰ ਤਾਂ ਖੋ ਗਿਆ ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਵਾਪਸ

ਰੁੱਖ ਰੂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਜੋ ਜਾਦੇ ਨੇ ਸੁਕਦੇ ਨੀਂ ਤੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੇ ਭਾਵੇਂ ਜਾਦੇ ਮੁਕਦੇ ਨੀਂ ਜਦ ਲੋਕੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਨੇ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਤੋ ਇਹ ਹੰਝੂ

ਨਾਰੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਰੀ ਹਾਂ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਾਲਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀ ਚਾਹੀਦਾ । ਇੱਕੋ ਅਰਦਾਸ ਮੇਰੀ ਸਮਾਜ ਚ ਸਤਿਕਾਰ ਚਾਹੀਦਾ। ਅੌਰਤ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ

ਕਿਉਂ ਸਾਨੂੰ ਤੜਫਾਈ ਜਾਨਾ ਕੁੱਝ ਤਾਂ ਸੋਚ ਵਿਚਾਰ ਵੇ ਸੱਜਣਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦੜੀ ਵਸਦੀ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ ਵੇ ਸੱਜਣਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਹਾਨ ਵੇ

ਸਫ਼ਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਨਾ ਕਦਮ ਇੱਕ ਵੀ ਅੱਗੇ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਇਸ ਕਦਰ ਵਸਾਇਆ ਅੱਖਾਂ ਚ ਨਾ ਮੁੜ ਇਹਨਾਂ ਚ ਨੀਂਦਰ ਪਾ ਸਕਿਆ।

ਕਦੇ ਤੇਰੇ ਰੰਗਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਸੀ ਮੈ ਸਾਰੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਰੰਗ ਸਾਰੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਿਕੇ ਪੈ ਗਏ ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਪਿਛੋ ਤੇ