ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਕੇਐਲ ਰਾਹੁਲ ਨੂੰ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਟੀਮ ਇੰਡੀਆ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਬੱਲੇਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਉਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਅੱਜ ਵੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੈਚਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਰਾਹੁਲ ਦੇ ਇਸ ਨਵੇਂ ਅੰਦਾਜ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਕੋਲ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੌੜਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਾਰਸ਼, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਾਟ ਅਤੇ ਮੈਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਪਾਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੀਲਡ ਦੇ ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਬਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਰਖੇ। ਫਿਰ ਚਾਹੇ ਇਸ ਨੂੰ ਟੈਸਟ ਦੇ ਫਾਰਮੈਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਜਾਣਾ ਹੋਏ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚੈਟ ਸ਼ੋਅ ‘ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਲਈ ਆਲੋਚਨਾ ਹੋਏ।
ਰਾਹੁਲ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਨਿਲ ਕੁੰਬਲੇ ਵਰਗੇ ਸ਼ਖਸ਼ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣਾ ਕੋਈ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਕਪਤਾਨੀ ਵੀ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਉਸ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਰਾਹੁਲ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੱਲੇਬਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਤੇ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਰਾਹੁਲ ਵਿਚ ਵਿਰਾਟ ਕੋਹਲੀ ਵਰਗੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਨ ਨੌਜਵਾਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ‘ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਰਾਹੁਲ ਦਾ ਕਰੀਅਰ ਵਿਰਾਟ ਵਰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਹੁਲ 2.0 ਵਿਰਾਟ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਲਾਕਬਸਟਰ ਸਾਬਤ ਹੋਏਗਾ। ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਟੀਮ ਇੰਡੀਆ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਾਇਦਾ ਹੋਏਗਾ, ਇਹ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਹੋਣੇ ਹਨ। ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਰਾਹੁਲ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਖਰ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ।
